Rouw hoeft geen dood te betekenen.

Rouw associëren we met verlies door overlijden. Maar families in zorgsituaties rouwen al lang voordat iemand er niet meer is: om het leven dat anders zou zijn, om de toekomst die niet meer klopt.

Het verlies dat niemand benoemt

Wanneer een gezinslid langdurig ziek wordt of een beperking krijgt, verandert er van alles. Plannen die niet doorgaan. Rollen die omkeren. Een relatie die verschuift. Dat is verlies, ook al leeft de persoon om wie je rouwt gewoon naast je. Dit soort rouw heeft geen naam in onze samenleving. En juist daardoor is het zo zwaar.

Rouw mag er zijn

Veel mantelzorgers voelen zich schuldig over hun verdriet. Want de ander heeft het toch zwaarder? Maar rouw is niet exclusief voor degene die ziek is. Ieder gezinslid rouwt op zijn eigen manier, om zijn eigen verlies. En dat mag er zijn. Zonder schuldgevoel.

Wat helpt

Erkenning helpt. Het gesprek helpt. Soms is dat een gesprek binnen het gezin, met begeleiding van Centrum Familiezorg. Rouw vraagt geen oplossing. Het vraagt ruimte.

Centrum Familiezorg geeft die ruimte. In het familiegesprek is er aandacht voor wat er verloren is gegaan, voor iedereen in het gezin.